Wat doen we nu?Gearchiveerd onder: De Droom
Geachte toelatingscommissie,
In deze motivatiebrief zal ik toelichten waarom ik voor deze opleiding heb gekozen en trachten mijn motivatie in woorden om te zetten.
6 jaar geleden ben ik begonnen met tekenen, als hobby. Ik wou aandacht, erkenning van anderen en die acceptatie zocht ik door te tekenen. Dit was nog in de middelbare school. Ik kwam er echter later pas achter dat tekenen veel meer voor mij betekent. Ik zat eerst op een gymnasium, waar ik door problemen (ik zal hier in de brief niet verder op ingaan) van school moest wisselen. Ik ging door een moeilijke periode, waarin ik 8 weken lang niet naar school ben gegaan, maar waar tekenen een houvast voor mij was. Ik besefte me dat tekenen meer was dan het vragen om aandacht, het was een passie, iets waarmee ik constant in mijn hoofd mee doorging.
Na de wisseling van scholen ben ik met havo verder gegaan. Daar ben ik met goeie moed in een C&M profiel gestapt en daar heb ik me in 2 jaar redelijk kunnen ontplooien als tekenaar. Ik heb in 2007-2008 op de Willem de Kooning Academie in Rotterdam toentertijd een vooropleiding gedaan, maar ik wou toen nog geen toelating doen aangezien ik mijn eigen niveau nog te laag vond. Ik zat wel echter in 5 havo en stroomde daarom door naar vwo, ik wou nog wel school blijven volgen in de hoop nog veel te kunnen leren en tijd te hebben voor het verbeteren van mijn tekenkunst en mijn portfolio.
Ik heb het jaar daarop, lente 2009, toelating gedaan voor de opleiding Illustratie op de WdKA, maar ben toen niet toegelaten. Na de zomervakantie van dat jaar moest ik weer beginnen met het eindexamenjaar, dus ging ik goed op zoek naar zo veel mogelijk andere studies die me interesseerden.
Een vriend van me, Ramir-Pascal, zit op deze opleiding en heeft me verteld over DVTG en me aangeraden om een kijkje te nemen op de Open Dag. Ik was eerst nog redelijk sceptisch, ik had nog nooit van de opleiding gehoord en ik was nog redelijk onervaren in theater en techniek. Na wat overtuiging ben ik toch op de Open Dag wezen kijken en dat heeft me zeer bevallen.
Niet alleen de aandacht die aan het maken van games wordt besteed, maar vooral het feit dat een breed scala aan onderwerpen voor je open komen te liggen viel me erg op. DVTG was meer dan theater, games en techniek, viel me op tijdens de Open Dag. Het combineren van verschillende stromingen, uitingen en technieken, het experimentele gevoel dat er bij kwam was iets dat ik op geen van de andere opleidingen ben tegengekomen. Op de Open Dag ben ik namelijk ook andere studies van de HKU gaan bekijken, maar DVTG straalde uit als de enige studie waar het gaat om mijzelf, mijn ideeën en hoe je die met andere mensen kan samenstellen tot een verhaal, een productie, iets waar mensen van kunnen genieten.
Na het bezoek aan DVTG ben ik nog bij een andere studie (Game Art) wezen kijken, maar het pakte me toch minder. De vibe die DVTG afgeeft is als geen ander en ik ben blij dat ik wezen kijken en toelating kan doen voor deze opleiding.
Dan is het natuurlijk aan u om te beslissen of mij ook daadwerkelijk toelaat. De vraag “waarom zouden we jou moeten toelaten” is er één die me met mijn mond vol tanden laat staan, omdat ik mijn motivatie moeilijk onder woorden zou kunnen brengen. Ik ben iemand die zonder talent en puur met hard werken en oefenen zo ver gekomen is, dat vind ik in ieder geval zelf. Ik probeer mezelf te vernieuwen, altijd weg te stappen van wat ik ooit deed en iets nieuws te verzinnen. Ik hoop ook dat dit met mijn portfolio en schetsen duidelijk is: ik ben begonnen met het tekenen van manga en zo’n invloed heb ik ook in mijn werk. Maar ik probeer mezelf uit te dagen om nieuwe dingen te doen, om verder te gaan. Als u mijn opdracht bekijkt, is dat hopelijk ook voor u duidelijk.
Bij de opdracht heb ik getracht anders over dingen na te denken dan ik normaliter doe. Het is geen game waar je je controller voor nodig hebt, maar je hersenen. Een game waar ik heb getracht de speler op de eerste rang van het verhaal te zetten, als deelnemer… of als saboteur.
Ik hoop dat ik met deze brief, mijn opdracht, mijn schetsen en mijn portfolio u een aanleiding heeft gegeven om mij uit te nodigen voor het interview. Wellicht is de brief niet ‘kort’ genoeg, maar het blijft voor mij moeilijk om alles onder woorden te brengen (ik schrijf verhalen, geen literaire kunstwerken).
Met hartelijke groeten,
Jelle van Doorne
Gearchiveerd onder: Willekeur
Bloch neemt een kleine pauze, morgen is de toelating voor Illustration. Rustmoment is ook nodig. De echte updeedt met resultaten – morgen!
Gearchiveerd onder: Gezeik
Ik zal niet zeggen dat ik een van de aardigste mensen op Aarde ben. Onaardig, ach, dat is maar net hoe je het bekijkt. Slechte punten heb ik genoeg.
- Jaloers;
- competitief;
- af en toe grof;
- lichtelijk snel geïrriteerd;
- rookt niet;
- drinkt niet;
- poept op het toilet;
- leest de krant;
- stemt D66;
- vind dat de krant een stervend medium is;
- denkt niet na bij wat hij zegt;
- maakt plannen;
- trekt zichzelf voor;
- stopt niet als andere mensen hulp nodig hebben;
- heeft nergens spijt van.
Wandaden, dat sowieso. Dat durf ik toe te geven. Ik ben een middelmatig persoon. Ik schop geen hondjes, hou van mijn katten maar no way dat ik aan de armen geef. Als je slechts goed gestemd bent, ben je dan ook daadwerkelijk goed?
Gearchiveerd onder: Verteld
Om te winnen, dat is de reden dat ik besta.
Een geweldige, brutale proclamatie gemaakt van zelfvertrouwen, narcisme en een dosis sneeuw. De sneeuw laat mij zien dat ik besta. Iedereen die het fatsoen had om naar de basisschool te gaan weet dat geen enkele sneeuwvlok op de andere lijkt. Dat is de basis van onze kennis – net zoals we bij mensen leren dat iedereen uniek is. Maar niemand bekijkt het zo. Als de sneeuw valt, als de sneeuwvlokken vallen zijn we allemaal geïrriteerd. We kijken niet tegen mensen aan alsof ze allemaal anders zijn, net als met de sneeuw… Als je alles bekijkt, lijken mensen allemaal op elkaar en degene die op de gevallen witten deken staan zullen de belangrijkste mensen op Aarde zijn.
Jezelf. Zo zien we het. Althans, zo zie ik het.
Maar ik, ik weiger om in de vergetelheid te raken. Een mens leeft verder in gedachten, ook als hun lichaam verteert. Als het milieu zijn zwakste punt bereikt en de Aarde voorgoed van sneeuw ontdoet, zal de sneeuw altijd herinnert worden. Zo lang ik door zo veel mogelijk mensen wordt herinnert zal mijn bestaan doorvaren. Want ik, ja ik, ben de belangrijkste persoon op Aarde.
Voor mezelf.
Gearchiveerd onder: Vidja Gamez
Hoewel ik het best vind om wééééér over Nul Negen te zeiken lijkt het me eigenlijk leuker om naar de toekomst te kijken. 2010, ja ja, leuk hoor. Maar 2020 dan?! Het tijdperk van vliegende auto’s, jazz muziek uit de States, nog hogere gebouwen en lekker veel milieuvervuiling (CO2, omdat je het waard bent) zullen de toekomst aanduiden. Volgens Marty McFly hebben we over 5 jaar zwevende skateboards! De toekomst, dat wordt het helemaal dit jaar. Daarom, futuristische mode. Ik stel voor - aluminiumfolie. Schrikt aliens af, glimt mooi en je kan je eten altijd bij je dragen. Handig EN modieus? Dacht ik dus ook.
Verder zie ik het al voor me, in 2010 zal ik reizen naar verre planeten, nieuwe landen ontdekken, monsters aan mijn zwaard rijgen en Somalische ruimte piraten neerschieten met mijn laserkanon. Ik voorspel het vast, 2010 wordt het jaar voor gamers. En ja, je oma met de Wii mag ook mee doen. Aan alle trouwe gamerlezerdtjes, Zelda Wii komt 2010 uit.
Toeval?
Gearchiveerd onder: Hi Ha Happening
Jaaroverzicht, zeg je? Alle grote nieuwssites doen het? Dat is een leugen en dat weet je. In 2009 gebeurde namelijk geen ene fuck. Oke, een of andere Provo was tegen een standbeeld aan geknald in een Suzuki Swift, de Man of Plastic ging deaud en het meubilair van ene Dirk had het zwaar te verduren. Maar voor de rest niks interessants. 2009 is over en uit, man!
Dus, hoe bevalt 2010? Mwoah, gaat wel. Ik heb pas één keer de datum op moeten schrijven en heb daarbij niet uit pure gewoonte “2009″ opgeschreven in plaats van “2010″. U ziet het, Nul Tien is hét jaar gewoon. Het is mode. Dat snapt niet iedereen en ik zal als ik eerste toegeven dat ik geen hol van mode begrijp. Is het 2010 het jaar van de mode? Van “hip” zijn? Komt web 3.0 op? Zal er een nieuwe Twitter opstaan? Bloch heeft de primeur, Omegle wordt het nieuwste van het nieuwste. Anoniem chatten met mensen over de hele wereld voordat u “asl” kunt zeggen. Internetmedia, ik zeg – duik er op!
Goed, het word weer een beetje pushen dus in Twee Duizend Tien. Zonder twijfel zal er een of ander mediaschandaal opkomen (Karen Geurtsen probeert het al leuk met een Bond actie). In saaier nieuws, Balkenende word niet afgezet, we blijven in Verweggiestan, de auto’s worden beter en het weer slechter. Allemaal in mijn glazen bol gezien.
Gearchiveerd onder: Anecdotes, Bloch, De Droom, Gezeik, Hi Ha Happening, Leuk hoor jongens, Liefde, Nederlandz, Politiek, School, Twijfels, Verteld, Verzinsels, Vidja Gamez, Willekeur
Bloch stapt weer uit het vliegtuig, op vakantie geweest naar Dromenland voor een tweetal weken. Waarom? Omdat de schrijver weer eens niks deed in de vakantie. Goed zo! Nederlandse hangjeugd ten top. Achterbanktuig is het, taxilullen die niet zelf durven rijden. Wat boeit het dat je portfolio werk te doen had en nog geen rijbewijs?
Maar waarom was ik er nou niet? Tja, een kerstvakantie is gevuld met eten, “gezellig” eten, tv, “gezellige” tv en tekenen. Daar hebben jullie maling aan, jullie zijn van het literaire. En dat is mooi met een kleine letter m (we overdrijven niet). Er moet immers nagedacht worden over doelgroepen, dat Ron Brandsteder daar nou niks van heeft, tja, die is er alleen zodat je BN’ers op hun bek kan zien gaan. En wie wel dat nou niet? Want 2010, dat wordt het hem. 2010 is het nieuwe jaar, het jaar van kansen, hopen en dromen die je zelf maar waar moet gaan maken. Schei uit, met alleen bidden kom je nergens. Dus aan het werk!
Zou ik zeggen, maar ik trakteer jullie op een grote bloch, want de jaarwisseling had toch wel wat vast. Het was toch wel even een brok in de keel, voor ongeveer .0457 secondes. Daaag 2009! Die zien we nooit meer.. te-rug! En dat is maar goed ook, want 2009 was een onderpresterend jaar. Het zoutzakje van de familie, als je snapt wat ik bedoel. De vmbo-leerling, de hangjongere, de werkloze oom.
De laatste momenten van een jaar kunnen emotioneel zijn, maar dit jaar niet. Geen diepe gevoelens van spijt. Geen enorm verlangen naar het verleden. Geen filosofisch gelul over het verloop van tijd. Gewoon C1000 die je als eerst een leuk Nieuwjaar wenst, ach ja. Daar doe je het toch voor, om te horen hoe leuk iets was. Om complimentjes te horen, daar doe je alles voor. 2009 was gewoon lui, die deed niks, voor niemand niet. Dan mag je weg, dag, doei, vaarwel en tot ziens.
DUS, 2010, wat valt er daar wel niet te halen? In ieder geval om de dag een nieuwe updeedt. Kijk, op school, daar gebeurt ten minste wat. Daar haal je toch nog een beetje humor uit. SBS probeert het, maar het lukt ze niet! Ken ik nog meer dingen om te beledigen? Ja. Daarom – bloch! Omdat je het toch stiekem wel leuk vind, al dat gezeik de hele tijd.
Op kerst zijn alle winkels dicht, is iedereen bij de familia, heeft iedereen een gezellige avond, maar net als de televee gaat BLOCH gewoon door. Met wat dan ook valt nog te bezien maar verdomd als ik me laat tegenhouden door #25 in de laatste maand van 2009. Wat zal ik blij zijn als Nul Negen voorbij is, ik ben echt toe aan vakantie… Oh wacht!
Goed, maar wat verwacht ik dan van Nul Tien? Nou, liever geen dooie familieleden, liever wel een goeie toelating (of twee) en liever geen zieke katten. Dan is het eigenlijk al best, al een hele verbetering. Alsof een plank die al eeuwen op de vloer ligt wordt opgehangen aan het plafond zodat je het als bureau kan gebruiken – je hebt er waarschijnlijk nog niks aan, je hebt liever wat anders maar het is beter dan wat het eerst was. En weet je, als je kan vergelijken met hoe het vroeger was kan je al snel zo’n conclusie trekken – of juist niet. Wat je wil, het is jouw jaar. Decennia. Eeuw.
Shit, ik word dit jaar 19. Wat nu?!
Een constant sluipend en knagend gevoel kan een mens zelfs in een vakantie achtervolgen. In ieder geval ben ik in m’n kamer redelijk veilig voor het kerstgevoel, het hangt in de lucht. Net zoals H1N1 lijkt het haast alsof iedereen er mee besmet is, behalve de mensen die je persoonlijk kent. Oke, dat zal voor sommige mensen misschien toch een beetje tegenvallen, maar ik ben ook geen analist. Nee nee, een kerstvakantie gevuld met de ratten waar, alsof het een verdomde spotprent is, met grote letters “werk” op is geprint. Rotbeesten, zijn het, het is hetzelfde gevoel dat je krijgt vlak voor een tentamenweek zonder dat je ook maar één keer in je boek hebt gekeken.
Ouders en familie die meekijken – dat heb ik écht alleen maar van horen zeggen. Echt waar hoor!
Heb ik nog meer leuke metaforen?
Gearchiveerd onder: Verzinsels
De nietigheid van een mens kan overweldigend zijn. In een stad, in het land, in de wereld zonder macht of duisternis. Zelfs het licht kan op je neer kijken, je laten voelen, je niks laten voelen en tegen je zeggen: “We hebben jou niet meer nodig”. Want dat hebben ze niet. Als je alleen maar wacht hoeft het licht je niet langer te zien. Als je doorgaat, niet wacht maar actie onderneemt, dan kan het licht achter je staan en een silhouette werpen over iedereen die ook maar het lef heeft om iets goeds over je te zeggen. Zo iemand, zo iemand, zo iemand, is de man die niet wacht. Wie dan wel, wie dan niet? Vragen spoken rond, het spookhuis op de kermis is er niks bij.
De kermis, die is ook sterk verlicht.
Het wachten is na een paar seconden al te veel voor de meeste mensen. Voor zij die wachten en voor zij die niet wachten heeft men respect. Zij die slechts proberen te wachten, die weten nergens wat van af. Toch zijn dit het soort mensen, het soort mensen dat maar doet, dat maar langzaam aan de muziek laat spelen en zich belangrijker voelt dan al het andere. Waar de man op wacht, wacht niemand anders op. Dat is wat hij wil geloven, waar hij op moge wachten tot de tijd hem inhaalt en hem laat wachten op een zwart geklede man die niet anders weet dan het nemen van zielen. Nog zo iemand die nergens op wacht, zou je zeggen. Op hem word alleen gewacht, maar niet door deze man. Die heeft wel wat beters te doen.
Kom nou zeg.
